Periklis, atölye çalışmasına başlamadan önce Yunanistan’daki ud anlayışına ve udun çalınış biçimlerine değindi. Bu konu hakkında “Yunanistan’da, çok önemli udiler olmasına rağmen, ud çok önemli bir enstrüman olarak görülmüyor” ve “Udun Yunanistan’da çalınma biçimi Anadolu stilinden farklı; bazı buzuki ustaları udu buzuki gibi çalarken, bazı sanatçılar da udu lavta gibi çalıyor” cümlelerini kurdu.
Pratiğe udunu ve mızrabını temizleyerek başladı. Ve pratiğe geçmeden önce, atölyeye katılanlara udu tutuş biçimi, mızrabı tutuş ve kullanış biçimi hakkında ayrıntılı bilgiler verdi. Pratiğe sağ el egzersiziyle başladı. Sol eli hiç kullanmadan udun nasıl tutulduğunu gösterdi. Ve ilk egzersizi, katılımcılara sol ellerini hiç kullanmadan yaptırdı.
Egzersizleri giderek ağırlaştırdı ve çalışmalara öyle devam etti. Bir süre udu nasıl tuttuğunu tüm katılımcılar görsün diye ayakta çaldı.
Sık sık katılımcıları motive edici cümleler sarf etti. Bu sırada katılımcılarla birebir ilgilenmeyi, gerekirse yanlarına gidip doğru telleri göstermeyi de ihmal etmedi. Ve tüm çalışma Periklis ve katılımcılar arasında birebir etkileşim içinde devam etti.
Egzersizler devam ederken Periklis ud çalma, mızrap tutma ve ellerin konumları hakkında ara ara verdiği tavsiyelerle atölye çalışmasını daha verimli kıldı.
Mutlaka yapılmasını tavsiye ettiği şeyler arasında şunlar yer alıyor:
Etkileşimli bir atölye çalışmasından sonra, hazırladığı iki parçayı katılımcılara farklı yorumlarıyla birlikte nasıl çalınacağını öğretti. Parçalardan biri dans ve ritim müziği olan Mantilatos, diğeri ise, aşık olduğu kızın güzelliğini İstanbul mermerlerine benzeten Epameinondas Tsiabokalos’un da seslendirdiği San ta Marmara Tis Polis oldu.
Parçaları çalmaya başlamadan önce haklarında bilgi vermeyi unutmadı. Katılımcıların parçayı çalmayı öğrenmesinin ardından da farklı çalınış biçimlerini öğretmeyi de ihmal etmedi.
.jpg)
